Wie gelooft er nog?

6a0133f5732f46970b0134897d0a40970c-800wi

Laatst was de intocht van de Sint in Delft. Een heel evenement! Ik wilde er graag heen, aangezien ik denk (of bang ben) dat dit het laatste jaar is dat mijn Olijke Tweeling nog in Sinterklaas gelooft.  Steijn en Hugo twijfelen nogal en stellen vragen waaruit ik, als ik wil, kan opmaken dat hun geloof wankelt. Ik wil dit echter niet! Vandaar dat ik dus na een ochtend vol hockey (Steijn en Hugo),  toneel en viool (Mees) op de fiets sprong met de jongens en gezellig koffie ging drinken bij een moeder van school (tevens moeder van een vriendje van Mees) die naast de aankomst van de stoomboot woont.

Gut, ik dacht op mijn dooie akkertje bij te kunnen kletsen met mijn mede-moeder, maar dat ging niet echt door. Er stuiterden een hoop nerveuze jongetjes naast ons, op ons en achter ons. We hadden onze cappuccino’s amper aangeraakt, of de jongens propten wat croissants naar binnen en gilden dat we nu toch echt moesten gaan, anders zouden we te laat komen! Met het risico op een verbrande mond sloeg ik mijn koffie achterover en liepen we veel te vroeg de tien meter naar de intocht.

Het duurde veel te lang (we waren dan ook veel te vroeg), maar eindelijk kwam de Pakjesboot in zicht. Met Sinterklaas! En de Pieten! Amerigo stond al die tijd al geduldig aan de kant van het water te wachten op de komst van de Sint, tot grote verbazing van Steijn en Hugo. Amerigo was al in Delft, terwijl Sinterklaas nog aan moest komen? Dat was gek.

Na onze armen lam te hebben gezwaaid taaide Sinterklaas af richting het centrum. Mees wilde bij zijn vriendje blijven spelen, dus ik ging met alleen Steijn en Hugo naar de stad voor wat boodschappen. Het was er beredruk! Sint ging met de Pieten en Amerigo naar de Markt en wij moesten daar (helaas) in de buurt zijn. We sjokten wat, tot de jongen s een Piet op een fiets zagen.  Ontzettend blij riepen ze “Hee Piet!, maar Piet keek stug voor zich uit en fietste zonder een woord te zeggen door. Wat een ongezelligerd!

En toen…toen botsten we bijna op tegen Amerigo met Sinterklaas op zijn rug. Steijn kreeg een aai over zijn bol van die ouwe Klaas en was in extase. (zou ik ook zijn als bijvoorbeeld Benja Bruijning of Robbie Williams mijn bolletje aait!) Hugo gaf vreemd genoeg geen sjoege. Sinterklaas hobbelde door en Huug pakte mijn hand. Met zijn bedenkelijke bruine oogjes keek hij naar me en mompelde: “Mama, dit was niet Sinterklaas, maar gewoon een verklede meneer! Sinterklaas op televisie ziet er veel mooier uit!” Wat? Oh nee, het zal toch niet? Op mijn geschokte “Oh?” zei Hugo dat het toch heel simpel was. Die Klaas die hij net had gezien was een nepperd! Had ik dat soms niet gezien? Ja natuurlijk wel, maar dat hoefde hij niet te weten!

Ik was compleet in shock, maar Huug vertrouwde me dat hij dit jaar nog best wil geloven, maar daarna echt niet meer. Hij gelooft dat hij geen cadeautjes met pakjesavond zal krijgen als hij niet meer gelooft. Ik laat hem in die waan.

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment