Wegmisbruikers!

politiezijkantauto-480x318

Soms, zeg elke week, kijk ik naar Wegmisbruikers op SBS6. Puur leedvermaak! Ik zit altijd te gniffelen als ik weer zo’n stakker aangehouden zie worden voor bijvoorbeeld handsheld bellen. (bijna elke auto heeft toch een carkit tegenwoordig?) Vaak hebben ze een goed excuus: Moeder de Vrouw ligt te bevallen, de kat zit bij de dierenarts of de boodschappen voor vanavond moeten doorgegeven worden.

Maar goed, laatst had ik wat tijd over en dacht even langs te kunnen gaan bij mijn zusje. Ik was toch in de buurt. Terwijl ik in de auto stapte, belde ik haar en we namen gezellig de laatste ditjes en datjes door. Al rijdende zag ik een politieauto, bedacht me dat ik een politieauto zag en jakkerde lekker door. Mijn iPhone stevig in mijn linkerhand terwijl ik met mijn rechterhand de auto bestuurde.

Toet! Hee, er werd getoeterd. Toet toet! Weer? Ik keek naast me en zag de politieauto naast me staan. Vriendelijk glimlachen kon geen kwaad, maar de agent lachte niet vriendelijk terug. Hij lachte helemaal niet! Hij keek nogal nors. Zijn raam zoefde naar beneden en hij gebaarde me hetzelfde te doen. Waarom moest dat eigenlijk? Ineens drong tot me door waarom de norse agent me staande hield…

“Mevrouw, weet u hoe hoog de boete is voor handsheld bellen?”
Zenuwachtig giechelde ik: “Nou, ik kijk altijd Wegmisbruikers en volgens mij is het een euro’tje of 220.”
“Blijkbaar leert u niet veel van de televisie, want ik kan u nu een forse bekeuring geven!” snauwde de norse agent.
Nog steeds nerveus giechelend begon ik te ratelen. “Nou, weet u, ik bel eigenlijk nooit in de auto! Ik vind het altijd zulke stumperds die dat doen en nu doe ik het zelf! Het spijt me zo erg!”
“U heeft kinderen he?”
Waarom begon hij nou over mijn kinderen? De kuikens zaten niet eens in de auto! “Ja, ik heb er vier. Maar ik bel nooit als ik aan het rijden ben, echt waar! U gelooft me zeker niet, maar ik doe dat echt nooit! Ik zat alleen met mijn zusje aan de telefoon en had het niet door. ”
De agent keek nu nors en verbaasd tegelijkertijd. “U had niet door dat u zat te bellen? Serieus?”
Ik perste er een traan uit. Gut, wat kon ik dit goed. Zelfs zo goed, dat de agent besloot om mij geen bekeuring te geven! Ik, de malloot die zat te bellen achter het stuur, kreeg alleen maar een waarschuwing! In een paar minuten had ik gewoon 220 ballen bespaard! Terwijl ik nadacht over waar ik dit geld aan uit kon gaan geven, zei ik iets heel stoms.

“Bedankt oom agent! U bent echt een toffe peer!”
Oom agent? Toffe peer? Het is toch geen 1935 meer? Waarom zei ik dit nou? Ik moet echt leren om eerst te denken en dan pas te praten in plaats van andersom!

“Mevrouw, ik kan u een bekeuring geven voor het beledigen van een ambtenaar in functie als u zo doorgaat.”
Jemig, ook dat nog! Het was dan misschien niet een sterk staaltje goede woordkeus van me geweest, maar zo erg?

De agent begon te lachen.
“Het stoplicht staat op groen. U kunt verder rijden.”

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment