Vrouwen willen dochters. Toch?

Jongen meisje

Vrouwen willen dochters. Schijnt. Als ik in mijn omgeving kijk, dan klopt het bij bijna iedereen. Bijna, behalve bij mij. Schijnt.

Als klein Eefje wilde ik moeder worden. Ik was dol op mijn lievelingspop Bella, sjouwde haar overal mee naartoe en zorgde als een heus poppenmoedertje heel goed voor haar. Tot ik haar kwijtraakte. Bella was een meisjespop, maar ik zag als hummel me altijd al voor me als moeder van een berg jongens. Was ik dan zo jongensachtig? Nou, nee. Op mijn liefde voor Transformers na was ik zo’n zoet, krengerig meisje dat dol was op kleding, make-up en boybands, zoals New Kids On The Block. (Ik was verliefd op Joey!)

Maar goed, lang verhaal kort. Ik wilde dus minimaal een jongetje en was in extase toen bleek dat mijn olijke tweeling twee jongens waren! De zevende hemel bereikte ik helemaal toen Mees aanschoof, maar de opmerkingen waren niet voor de poes. Een kleine, trieste bloemlezing: “Gut, met wie moet je nou later shoppen?” (met Steijn.) “Een jongen heb je voor even, een meisje voor je hele leven!”, “Meisjeskleding is veel leuker!” en de klapper “Het zou zo leuk voor jou zijn als een van de jongens homo is!” (want?) Nog zo’n stom vooroordeel dat ik nog steeds met enige regelmaat ontkracht is dat jongens van die rauwdouwers zijn, terwijl meisjes zo rustig zouden zijn. Ha! Neem maar eens een kijkje bij mij thuis!

Een aantal jaar geleden raakte ik zwanger van Kate en opmerkingen zoals “Nu maar hopen op een meisje, he?” en, nog erger, “Gokje voor een rokje?” waren niet van de lucht. Eerlijk? Ik had de voorkeur voor een vierde knul. Ik vond het wel lekker om de enige vrouw in huis te zijn en zag mezelf als Ma Dalton door het leven gaan. Het werd alleen geen jongen, het werd een meisje!

Na de eerste verbazing bedacht ik me dat ik helemaal niet wist hoe een meisje van Abe en mij er uit zou zien. Zou ze op haar broers lijken? Zou ik net zo’n dweperige muts worden die zegt dat elke vrouw een dochter wil? Zou mijn dochter zo’n klein heel meisjesachtig ding worden? Ik had geen idee. Leuk vond ik het wel, zo’n mini-me. Wilde ik, heel diep van binnen, toch een meisje? Op de roze babykledingafdeling van de Bijenkorf kwam ineens het besef. Ja! Ik wilde na drie jongens heel graag een grietje!

Inmiddels is ons kleine tijgertje bijna drie en wat is ze geinig. Kate. Ze is een heerlijk, eigenwijs, druk dondersteentje dat vaak jurkjes draagt en een roze kamer heeft. Ja, ze is heel meisjesachtig met haar Hello Kitty, Minnie Mouse en haar voorliefde voor alles wat op de roze pagina’s van de Bart Smit-folder staat. Vreselijk! En aandoenlijk. En herkenbaar. Gut, meisjes zijn gewoon net zo leuk als jongens! En ik kan het weten.

Laatst was ik echt heel trots op haar. Ze ging naar de peuterspeelzaal en had haar nieuwste jurkje aan. Naast haar Dora-rugzakje met haar eten en drinken moest er nog een tasje mee. Kijk! Een echte dame! Mijn jongens stoppen hun broekzakken vol met zooi (net als paps!), maar mijn dochter pakt als een echte vrouw een tas voor haar spullen. Werd het Hello Kitty of Barbapapa? Hello Kitty won, maar werd toch ingeruild voor Barbapapa. In die tas paste namelijk naast de beker drinken en de banaan haar graafmachine.

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment