Thuis werken werkt niet!

Een aantal jaar geleden ben ik van thuis-blijf-moeder naar thuis-werk-moeder getransformeerd. Mijn haren gaan overigens recht overeind staan als ik de term “thuis-blijf-moeder” hoor. Het impliceert dat je alleen moeder bent als je thuis bent. Wat ben je dan op je werk als je kinderen hebt? Destijds noemde ik mezelf gekscherend “lui-thuis-blijf-wijf”, maar niet elke niet-werkende moeder vond dit grappig. Ik wel.

Wat ik niet zo grappig vond, was niet werken. Begrijp me niet verkeerd: ik ben dol op mijn kinderen! Ik kan nu wel gaan zeveren over “Oh, wat hou ik veel van ze!”, maar daar gaat het nu niet om. Mijn punt is dat ik niet erg blij werd van niet werken. Erger eigenlijk: ik werd een hele vervelende versie van mezelf. Goed, ik wilde dus werken. Werken betekende dat de kinderen naar de opvang moesten en dat wilde ik juist weer niet. (vraag me niet waarom. Ik weet het zelf ook niet.)

Na wat nadenken en broeden op allerlei gedachtes kreeg ik het beste idee ooit: ik ging thuis werken! Werken als de kinderen op school of de peuterspeelzaal zitten en thuis met ze zijn als ze vrij zijn! Zo zouden we ook geen gedoe hebben met “wie neemt er vrij als een van de kinderen ziek is” en zou dit thuiswerk-idee voor iedereen het beste werken. Ik plande vaste schrijf- en denkmomenten in en de rest van de tijd was voor de kinderen. Zo had ik geen opvang nodig en kon ik toch een fijne versie van mezelf zijn. Ideaal! Of niet…

Maandag is een van mijn vaste schrijfdagen. De winkels zijn toch dicht, de kinderen zitten op school, het weekend is voorbij en ik ben op maandag altijd opgeladen. Afgelopen maandag was ik ook weer zo heerlijk fris. Ik zat ramvol ideeën en had er echt zin in, maar Mees gooide roet in het eten. Hij voelde zich niet zo fris. Hij was hartstikke ziek! Hoofdpijn, koorts, keelpijn; hij voelde zich nogal ellendig. Ziek is ziek en als je ziek bent, dan blijf je thuis!

Mijn plan was om ‘s ochtends eerst zijn broers en zusje naar school te brengen, even snel wat boodschappen te halen, een cappuccino te drinken en dan kon ik rond half tien aan de slag. Het ging gesmeerd en ik deed net mijn laptop open, toen Mees vroeg of ik wat water voor hem kon pakken. Ja hoor, daar kon ik best voor zorgen! Daarna wilde hij een krentenbol. Ook dat kwam voor de bakker! IK gaf hem nog even wat liefde en wilde daarna echt wat gaan doen.

Mees verveelde zich en had nergens zin in. Ja, in televisie kijken en voor ik ook maar iets kon zeggen stond Garfield aan. Ik snapte het wel: als ik ziek ben wil ik ook het liefst alleen maar tv kijken, dus ik ging dan wel werken met de buis aan. Terwijl Garfield door de kamer schalde, probeerde ik wat te schrijven. Dat lukte niet. Oké, als schrijven niet lukte, dan deed ik wel iets anders. Ik moest toch nog een paar opzetjes maken, dus dat kon ik dan nu wel doen. Ook dat lukte niet. Wat nu? Mail! Ik had nog mailtjes die beantwoord moesten worden! Dat kon ik nu doen! Ook mijn mail doorwerken en goed lezen lukte niet. Mees was namelijk klaar met tv kijken en wilde gewoon tegen me aan hangen.

Werken met een koortsig kind tegen me aan kon ik niet, dus ik ging maar doelloos wat internetten met een babbelend kindje naast me. Hij vertelde van alles en nog wat over school, zijn vriendjes, zijn juf en de dingen die hij in de klas doet. Uniek! Doorgaans is hij niet zo mededeelzaam over zijn schoolse leven!

Voor ik het wist waren er uren voorbij. Ik had zo veel kunnen doen in die tijd, maar ik had werkelijk nul komma nul, niets, nakkes, nada gedaan. Al mijn goede ideeën, alles wat ik wilde doen, er was helemaal niets van terecht gekomen! Ik stond op het punt om vreselijk humeurig te worden.

Mees vroeg om een chocoladekoekje, want in andere (gezonde) dingen had zijn zieke lijfje geen zin. Mijn ruggegraat negeerde ik en ik pakte de koektrommel. Terwijl Mees zijn koekje at, was het tijd om de andere kinderen van school te halen. Vlak voordat we de deur uitgingen zei hij: “Mamma, ik vond het zo gezellig vandaag!” Het was inderdaad gezellig geweest.Dat wel.

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment