Roaring Twenties

Roaring Twenties

Zoals ik al eerder uit de doeken heb gedaan: als puberette was ik sneu. Was ik echt sneu? Nou, als het aankomt op sociaal gebeuren: ja. Voor de rest was ik gewoon een beetje aan het leven en daar was alles mee gezegd. Ik was zo onzeker als de pest en hoopte, wenste en dacht dat alles anders zou worden als ik eenmaal twintig was. Volgens de kenners (wie dat ook moge zijn) zijn je twintiger jaren de mooiste jaren uit je leven en dat klonk me als muziek in de oren! Van een saai, onzeker, morsig bestaan naar een bruisend, spannend en vooral heel zeker leven! Wow!

Als vanzelf werd ik twintig. Eindelijk! Ik studeerde, scharrelde wat, dronk wat en ik was nog steeds gewoon aan het leven. Dromen deed ik ook nog steeds. Ik droomde vooral heel erg over Later Als Ik Groot Was en had werkelijk geen idee wie ik was, wat ik wilde en hoe ik dat ging aanpakken. Ik hobbelde rond op de Faculteit der Sociale Wetenschappen en studeerde iets in de richting van kinderen en ontwikkelingsproblematieken. Het was best leuk hoor, afgezien van statistiek, maar was dit nou een richting waar ik Later in wilde gaan werken? Nee. Gewoon: Nee. Ik vond het allemaal best interessant, maar pedagogiek was absoluut geen passie van me.

Mijn studiegenoten vonden al die vakken over kinderen met leerstoornissen, gedragsproblemen en zelfs statistiek raminteressant en konden urenlang gepassioneerd praten over Freud, Jung en Wittgenstein. Ik praatte liever over wie-doet-’t-met-wie en keek elke dag uit naar mijn dagelijkse portie RTL Boulevard. Bijna iedereen had een bijbaantje in de richting van de studie (ik werkte in een kledingwinkel) en wist precies wat ze wilden en hoe ze dat gingen aanpakken. Gut, wat vermoeiend!

Nagenoeg iedereen die ik destijds kende knalde door haar studie heen. Allemaal hadden ze een plan! En ik? Ik had geen idee. Ik wist niet wat ik wilde: pedagogiek (nee!), journalistiek (ja!), Nederlands (ja!), Italiaans (ja!), lesgeven (ja!), schrijven (ja!), kunstgeschiedenis (ja!), de keuze was te moeilijk en te groot. Ten einde raad ben ik maar secretaresse op een kantoor geworden. Een mens moet wat he? Het leek me goed om degelijk werk te doen en een zeker bestaan op te gaan bouwen. Vol verwachting zette ik dus mijn eerste stappen in het werkende leven en mijn hemel! Dat viel tegen!

Secretaresse zijn vond ik vreselijk en ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik er heel erg slecht in was. Vreemd genoeg had ik tijdens het sollicitatiegesprek mezelf weten te verkopen als “teamplayer” die ook nog zelfstandig, accurtaat, punctueel en spin-in-het-webberig is. Ha! Wat een grap! Ik ben een hoop, maar accuraat (wat is dat?) en punctueel was ik niet, ben ik niet en ga ik ook nooit worden!

Nog steeds wist ik het niet: wat was nou mijn plan? Iedereen om me heen was fantastisch opgeleid, had een goede baan en gesprekken gingen ineens over hypotheken, trouwen en werkgerelateerde zaken. Bleh! Trouwen wilde ik wel, maar het voelde zo loserig om toe te moeten geven dat ik nog steeds geen idee had wat ik nou echt wilde. Ik begon me een flinke mislukkeling te voelen en, geloof me, dat voelde niet fijn!

Lang verhaal kort: je “twenties” zijn zwaar overschat. Het was fijn om me niet meer zo druk te maken over populair zijn, maar dat was echt peanuts vergeleken met uitvinden wie ik was en wat ik nou ging doen. Ik was potdikkie net zo onzeker als tijdens mijn puberteit! Misschien was ik nog wel onzekerder. Jakkes!

Mijn twintiger jaren: ik ben blij dat ze voorbij zijn en dat ik negen jaar geleden 28 was. Ik weet nog goed dat ik toen reikhalzend uitkeek naar de dertig. Vanaf mijn dertigste zou ik weten wat ik ging doen, waar mijn talenten zouden liggen en zou alles beter worden. Ik zou een Plan hebben! En ik zou dat Plan uit gaan voeren! Zeg maar “bye bye!” tegen de onzekerheid! Of dat echt zo was? Dat hou ik nog in het midden.

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment