Pushen

Oktober 2014 064

Vroeger, voordat ik kinderen kreeg, deed ik aan hockey. Ik was geen natuurtalent, maar dat maakte geen bal uit. Ik vond het gezellig en ging twee keer per week met plezier naar de hockey toe om daar een balletje te slaan en het vooral heel gezellig te hebben. Mijn trainers gaven me overigens elke week weer hetzelfde commentaar: “Pushen Eva! Niet slaan!”

Soms stonden er ouders van de tegenstander langs de lijn te schreeuwen dat Sophietje toch echt beter bij haar vrouwtje moest blijven, omdat het anders nooit wat werd. Meestal zag je Sophietje tijdens de wedstrijd kleiner en kleiner worden, om na afloop nog een flinke uitbrander van pa of moe (of beiden) te krijgen. Ik had altijd medelijden met dit soort kinderen. Het leek me vreselijk om altijd maar gepusht te worden door je ouders en op een goede dag nam ik me het volgende voor: ik zou nooit een pushende moeder worden.

Pushen? Ik zou mijn gemiste kansen, wensen en voorkeuren nooit opdringen aan mijn kinderen! Mijn bloedjes zouden het recht op zelfontplooiing hebben! Ze zouden hun eigen weg in het leven moeten zoeken en ik zou begeleiden, maar niet bepalen. Dit zijn prachtige woorden en mijn voornemen was dan ook echt geweldig. Helaas voor mijn kinderen is de praktijk iets weerbarstiger en is hun moeder ook maar een mens. Een mens met voorkeuren en afkeuren!

In de kleuterklas hadden Steijn en Hugo een vriendje en dat vriendje zat op “kleine-kindjes-hockey”. De jongens hadden wel eens van hockey gehoord (ik had nog een verdwaalde stick thuis liggen) en het leek ze wel wat. Ik vond het een geweldig idee, maar een ding was minder geweldig: de funkey (hockey voor de kleintjes) was niet op mijn oude club, maar op de club van “de vijand”. Shit! Nou ja, als je kinderen maar gelukkig zijn. Knarsentandend schreef ik ze in.

Lang verhaal kort: ze hadden een keer met een stick getraind en toen kwam de zomerstop. Tijdens de zomervakantie begonnen ze te piepen dat ze niet meer op hockey wilden zitten en ik gooide, hup, de sticks op Marktplaats. Geen hockey bij de club met de blauw-gele sokken? Dikke prima! Het was jammer dat ik de contributie al had betaald, maar ze zouden ons er niet meer zien!

Steijn en Huug hebben de afgelopen maanden wat nieuwe vriendjes opgeduikeld. Twee van die vriendjes zitten op hockey en ik voelde de bui al hangen. Ze zouden vast weer willen gaan hockeyen, maar dat ging dus echt niet gebeuren. Hallo, ik had al sticks gekocht en de contributie betaald toen ze ineens besloten niet meer te willen spelen! Deze fout ging ik echt niet nog een keer maken! Ik ben tenslotte niet gek.

Laatst kwamen ze thuis en zeiden dat ze weer op hockey wilden. Bijna had ik gezegd dat ze dat al hadden geprobeerd, toen ik ineens de naam van mijn oude club hoorde. Wat? Waar? Ik moest even verifiëren, maar ze wilden echt een keer meetrainen bij MIJN oude club! Hoezee!

In totale extase reed ik met de kinderen naar mijn hockeyclub. Ik zag het compleet nieuw gebouwde clubhuis en wist direct: ik ben thuis! Ik ben er weer! Het werd nog leuker toen bleek dat er veel gezellige moeders van school waren! Ik had een geweldige middag en trok naar mijn zin veel te snel de jongens van het veld om naar huis te gaan. Ze waren kapot, maar hadden het best een beetje leuk gevonden. Mooi! Ze waren in ieder geval niet negatief!

Zo, op pad om alvast wat sticks, bitjes en scheenbeschermers te kopen! Aangezien ik dan toch in de sportwinkel ben, kan ik gelijk het clubtenue meenemen. Of push ik dan?

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment