Puberette

September 2014 013

Al eerder heb ik geschreven over mijn sneue puberleven en vandaag ga ik daar nog even op door. Zoals gezegd ben ik dus een puber geweest. Zelf vond ik mezelf destijds reuze normaal, maar achteraf gezien was ik toch wel heel erg Puber.

Zo rond een jaar of dertien begon ik na te denken over Het Leven. Na lang filosoferen over van alles en nog wat kwam ik tot prachtige conclusies en begreep ik hoe het zat. Van winkeldiefstal tot wereldvoedselproblematiek: ik had overal een oplossing voor! Ik snapte werkelijk niet dat anderen, zoals grote wereldleiders en dergelijke, niet tot die geweldige oplossingen kwamen. Waren zij nou zo dom of ik nou zo slim?

Met mijn ouders had ik hetzelfde. Als hummel dacht ik dat ze alles wisten en alles konden. Mijn vader was dus een soort Superman (of Hulk als hij boos was) en mijn moeder? Mijn moeder was de mooiste en de liefste. Ik hoop echt voor ze dat ze van deze periode genoten hebben, want als puberette vond ik dat ze uit het jaar nul kwamen, niets begrepen en hopeloos ouderwets waren. MIjn vader was volgens mij ergens blijven hangen in de jaren 50, mijn moeder was nooit jong geweest en ik vond het belachelijk dat ik als dertienjarige niet naar films als Jaws mocht kijken. Nog stommer vond ik dat ik huiswerk moest maken terwijl ik in de stad wilde hangen! Toch ging ik braaf naar boven, zette mijn walkman op en ging de Yes lezen in plaats van me bezig te houden met wiskunde of biologie. (alhoewel: ik hield me wel bezig met biologie, maar dan maar met één aspect en ik kan je vertellen dat dat geen plantkunde was!) Ze vonden het vreemd dat mijn cijfers niet zo best waren en ik hield vol dat ik het ook niet begreep waarom ik zes tekorten op mijn rapport had ondanks mijn harde werken. Ik was niet gek! Ik ging echt niet het abonnement op de Yes op het spel zetten! Echt slim vond ik mijn ouders niet. Andere ouders van vriendinnen ook niet trouwens.

Zo onnozel als ik mijn ouders, andere volwassenen (en docenten!) vond, zo erg was ik onder de indruk van mijn klasgenoten. Ik had een paar meisjes in de klas die echt heel goed gekleed gingen (voor de maatstaven van die tijd dan) en ik moest en zou er ook zo uitzien! Zo had een klasgenootje heel mooi blond haar dat ze in een staartje droeg gecombineerd met een kuif. Mijn moeder vond dat maar ordinair en een kuif kon ik wel op mijn buik schrijven. Ha, dat had ze gedacht! Mijn haar was lichtbruin, dus ik fietste naar de Hema om daar een flesje Sprayblond te halen. Omdat mijn zakgeld niet toereikend was, jatte ik een bus Elnette van mijn moeder. Zo, aan de slag! Het resultaat was een gele pruik met een enorme kuif die overeind bleef staan. Storm, wind, hagel of regen, het maakte niet uit! De voorkant van mijn uitgedroogde bos stro stond fier overeind! (Hij was zelfs zo groot, dat hij niet op de pasfoto pastte.)

We kunnen de conclusie wel trekken dat mijn “fashionsense” niet zo best was. Ik had geen idee wat me goed stond en welke kleuren me flatteerden, dus ik keek goed naar mede-puberettes en dan vooral naar degenen die ik heel cool vond. Ik moest en zou dus een Levi’s 501 en heb daar hard mijn best voor moeten doen. Die broeken kostten destijds 150 gulden en ik hoor mijn moeder nog roepen: “Waat? 150 gulden voor een broek? Een broek?” Jemig zeg, zij begreep ook niets. Het was geen broek, het was een ticket naar populair zijn! Na lang pleiten kreeg ik mijn o zo gewenste Levi’s en ik heb er tijden in gewoond. Het model maakte me dikker dan nodig, maar hallo! Ik droeg wel een 501 ja! Die 501 combineerde ik met een enorme witte blouse, Nike gympen (just do it) en een NafNaf jas. Het kostte me allemaal een vermogen, maar ik was in ieder geval hip: geel haar, kuif, 501, witte blouse en gympen. Hip of sneu, het ligt dicht bij elkaar.

Laatst kwam ik een foto van mezelf tegen uit die periode. Mijn moeder had gelijk: die kuif stond ordinair en het zag er niet uit. Die witte blouse was ook geen gezicht en ik heb eerlijk gezegd medelijden met dat meisje van toen. Wat zou ik haar graag kledingadvies geven! Naast de welke-kleuren-staan-je-goed zou ik haar nog iets anders mee willen geven. Ik zou haar vertellen dat ze goed is zoals ze is en dat alles goed zal komen, ook met haar haar.

Arm kind.

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment