Pieten en clowns

November 2014 044

Als klein peutermeisje was ik bang voor Sinterklaas, Zwarte Piet en clowns. En dan niet een beetje bang, nee! Ik was echt als de dood! Een van mijn eerste herinneringen is de Sinterklaasviering op mijn toenmalige peuterspeelzaal. Alle kindjes waren door het dolle heen toen ze Zwarte Piet zagen, maar ik ben hysterisch gaan janken. Blijkbaar kregen ze me niet stil en verstoorde ik de feestelijkheden, want ze hebben me een Nijntjeboekje in mijn knuistjes gedrukt en op de wc gezet. Helemaal in mijn eentje was ik! Daar heb ik snikkend op mijn moeder gewacht en wat was ik blij toen ze me kwam halen. Ik weet het nog goed. Laten we even wel wezen: het was niet bepaald pedagogisch om een bange peuter in haar eentje op de pot te zetten en te laten wachten!

De angst voor de Sint met zijn gezellige helpers verdween toen ik wat ouder werd (zeg een jaar of vier), maar clowns vind ik tot op de dag van vandaag vreselijk. Ze zien er angstaanjagend uit met die witte gezichten waar zo’n buitensporig grote rode mond in een eeuwige grijns op prijkt. Brrr. De rillingen lopen me over de rug als ik zo’n clownskop zie! Verder vind ik de grapjes die ze uithalen niet leuk. Er is werkelijk niets grappigs aan om iemands gezicht nat te spuiten met een plastic nepbloem of om op een veel te klein viooltje spelen, terwijl ze struikelen over hun veel te grote clownsvoeten. (elke keer hoop ik weer dat er eentje zich een bloedneus valt als hij struikelt over zijn maat-kano-schoenen. Dat zou pas grappig zijn!)

Maar goed, genoeg over clowns. Ik ben dus al jaren niet meer bang voor Sinterklaas en de Pieten. Sterker nog: ik vind het een fantastisch feest! Elk jaar kijk ik op 6 december al uit naar het komende Sinterklaasjournaal (elf maanden duren lang!), de aankomst van de pakjesboot en natuurlijk 5 december zelf. Ook dit jaar was ik weer van de partij toen het eerste Sinterklaasjournaal op de buis kwam. Gezellig zat ik met mijn jongens om me heen op de bank genesteld en we werkten wat kruidnootjes naar binnen. En toen…toen schrok ik me een hoedje!

Gekleurde pieten? Prima! (al ziet een Kaaspiet er terminaal uit door die gele kleur). Veegpieten? Ook prima! Clownspieten? Onprima! Ik snap de zet van het Sinterklaasjournaal echt niet. Pieten, behalve de gele, zijn slim, grappig, aandoenlijk en likeable in tegenstelling tot clowns. Wat hebben clowns nou gemeen met Piet of Klaas? Niets! Die stomme clownspieten verpesten de hele Sint-sfeer!

Dit jaar kwam Sinterklaas aan in Gouda. Doorgaans is zijn aankomst een van de hoogtepunten van mijn jaar, maar dit jaar niet. Ik vond er geen zak aan door die clowns. (ze mogen de naam Piet niet eens hebben!) Ik wilde mijn afkeer van het woord-dat-ik-niet-meer-noem niet aan mijn kinderen laten blijken en het feest niet verstoren door een opkomende jankbui.

Werd ik als peuter tijdens de komst van Sinterklaas op de wc gezet door mijn peuterjuffen, dit jaar heb ik mezelf op de pot gezet. Helemaal in mijn eentje was ik. Dit keer zonder Nijntje, maar met de Linda.

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment