Ochtend

RiceKrispiesphoto

Echt, in welk universum was het een goed idee om kinderen te krijgen?

Vanochtend vroeg begon het al: ik had geen zin om op te staan. Ik moest wel, want de kinderen sliepen nog en ik heb elke ochtend een uur voor mezelf nodig om maar een beetje mens te kunnen zijn voor de rest van de dag. Maar goed, ik sleepte me met frisse tegenzin maar onder de douche, want mijn haar moest gewassen worden. (nog een dag met die vette parg kon echt niet meer) Na mijn wasbeurt had ik totaal geen zin om me aan te kleden. Wat moest ik aan? Een jurk? Geen zin in. Mijn nieuwe broek met een shirtje? Te koud. Ik zag mijn jeans, shirt en vest van gister liggen. Hee! Even ruiken. Kan het nog? Ja hoor. Die muffe lucht was prima te maskeren met flink veel deodorant en parfum.

Hup, naar beneden en een kop koffie! De Nespresso druppelde nog, toen ik het eerste kuiken al driftig heen en weer hoorde lopen. Oh nee. Niet nu al! Kate begon te hoesten en te huilen, Steijn roffelde de trap af en de dag was begonnen. Zij waren wakker, maar ik was er nog niet aan toe om commando’s van kinderstemmetjes te krijgen. Amper bekomen van de realisatie dat ik geen uur voor mezelf zou hebben vandaag, begon het. “Mamma, wat eten we vanavond? Rijst met een prutje? Gatsie! Ik lust geen rijst!” Wat? Gatsie? Weet je wat pas gatsie is? Gatsie is dat ik koken een waardeloze tijdsbesteding vind en het toch vijf avonden in de week moet doen, om te zorgen dat mijn kinderen te eten hebben! Direct verlangde ik terug naar de tijd dat Abe en ik nog samen waren en om de haverklap afhaalden of uit eten gingen. Helaas is elke dag afhalen niet gezond en te duur met vier kinderen, anders had ik het wel geweten.

Vervolgens kwam Hugo humeurig naar beneden. Hij droeg een korte broek en een oud gymshirt, dus hij moest terug naar boven. Waarom? Nou, het regent en een gymshirt is voor de gym! Ik geef potdikkeme geen vermogen uit aan kleding zodat er een gymshirt uit de kast kan worden getrokken! Hij heeft hartstikke leuke kleding in zijn kast hangen en het geld dat ik aan kinderkleding uitgeef, kan ik niet meer uitgeven aan mezelf. De laatste keer dat ik in mijn paspoort keek heette ik nog steeds Van Kreuningen en geen Ecclestone. Helaas.

Zo, Mees lag nog in zijn nest en de andere drie gingen alvast aan het ontbijt. (Hugo droeg nog steeds zijn gymshirt) Ik zette nog maar eens een kopje koffie (what else?), maar lang duurde dit genot niet. Steijn, Hugo en Kate kregen ruzie. Om witte vlokken! Serieus, ze kregen ruzie om een vol pak witte vlokken! Ooit heb ik me laten vertellen dat het heel goed is dat kinderen thuis ruzie maken, want het schijnt ze voor te bereiden op de grote-mensen-wereld. Wat mij betreft leren ze ruzie maken maar op school en niet thuis! Bij iemand anders thuis (het liefst een oermoeder) mag ook. Als ik er maar geen last van heb!

Mees kwam uit bed en stiefelde richting de eettafel. Onderweg struikelde hij over een sok van Steijn (wat deed die daar op de grond?), begon keihard te huilen en piepte dat hij Rice Krispies wilde. Pech, die waren op. Hij ging nog harder huilen en eiste dat ik nu naar de Albert Heijn zou gaan om een nieuw pak te kopen. Hij had nog meer pech, want ik weigerde. (hallo, ik ben niet gek! Je denkt toch niet dat ik om half acht ‘s ochtends ontbijt ga kopen? Mijn haar was nog niet eens gekamd en mijn gezicht was er nog niet op geverfd!)

Mokkend at hij twee boterhammen en vertikte het om af te ruimen. Steijn, Huug en Kate hadden ook nog niets gedaan en ik wilde de tafel leeg hebben. Hugo moest ineens heel nodig een ander shirt aantrekken, Steijn was een sok kwijt (die lag op de grond), Kate vond het heel gaaf om met een pot appelstroop te gooien en Mees gilde dat hij een zonnetje (zo’n vitamineding) wilde. Mees en Kate kregen ruzie om helemaal niets (ze zeiden beiden dat de ander had geduwd), Steijn smeet wat broodbeleg in de la en Huug was spoorloos. Ik vond hem op de wc. Nog steeds had hij zijn gymshirt aan.

Het was pas half acht, de kinderen waren nog geen uur beneden en ik was er al helemaal klaar mee voor vandaag. Totaal uitgeput zette ik mijn derde kop koffie in de ijdele hoop dat ik nu wel een hele kop kon drinken. Terwijl ik zag dat mijn koffiecupjes bijna op waren (ook dat nog!), haalden de jongens onder de bezielende leiding van Kate de speelgoedkast overhoop. Alle puzzels lagen op de grond! En toen… toen werd ik boos.

Ik ben geen pakezel! Ik ben geen levende zakdoek! Ik ben niet de persoonlijke pispaal! Ik ben niet de huisslaaf! Ik ben niet degene die altijd maar alle shit over zich heen moet krijgen! Ik wil voor nu gewoon even rust aan mijn kop! Zorg voor jezelf! Al is het maar voor vandaag!

Snikkend, trillend en moe dronk ik mijn kopje koffie en sommeerde de kinderen om op te ruimen. Ze deden het ook nog. We konden best met een flinke omweg richting school rijden, dus tassen pakken en jassen aan! Terwijl Hugo zijn winterjas aan wilde trekken (het is tenslotte maar achttien graden vandaag) vroeg hij of ik zijn tas wilde meenemen. Ik zei: “Nee.”

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment