Leven

rtlboulevard

“Later als ik groot ben wil ik groots en meeslepend leven.” Ik wilde gezien worden door de wereld! Ik had geen idee uit wie of wat die wereld bestond, maar vast stond dat die wereld mij moest zien. Dat zou sowieso gebeuren, want de wereld wachtte op mij. Dacht ik. Ik was zestien.

Ik had geen idee wat ik wilde worden (schrijfster ofzo. Beroemd, kinderarts of fotografe klonk ook wel lekker), maar ik ging iets betekenen. Ik wilde LEVEN! Een burgerlijk leven? Hell nee! Ik ging niet leven zoals mijn moeder! Ik ging niet elke avond met mijn even burgerlijke echtgenoot op de bank zitten nadat ik uitgeput van de dag de kinderen in bed had gelegd. Ik ging niet koffie drinken met vriendinnen en ik ging al helemaal niet “hulpmoeder” zijn op school. Nee, dat was burgerlijk en vooral niet groots en meeslepend.

Fast forward naar een vrouw van 36. Een meisje ben ik niet meer. De wereld die aan mijn voeten lag bestaat nu uit de wereld van school, kinderfeestjes, koffie drinken met vriendinnen en ’s avonds op de bank met mijn echtgenoot RTL Boulevard en het nieuws kijken. Op de buis zie ik mensen van wie ik als zestienjarig grietje vond dat ze groots en meeslepend leefden. Op diezelfde buis zie ik wat ik vroeger mijn toekomst vond.
Boven liggen mijn vier kinderen te slapen, nadat ik ze gaar van de dag naar bed heb gebracht. De tanden zijn gepoetst, de pyjama’s zijn aan en het voor-het-slapen-gaan-boek (de GVR van Roald Dahl in dit geval) is voorgelezen. Door mij.

Mijn leven is doorsnee en burgerlijk als ik kijk door de ogen van mijn zestienjarige zelf. Leef ik nu groots en meeslepend? Volgens een zestienjarige niet, maar volgens mijn 36-jarige ik wel! Het krijgen van kinderen vond ik toch echt groots. Mijn leven draaide 180 graden om en ik bleek over een berg onvoorwaardelijke liefde te beschikken waar ik het bestaan niet vanaf wist. Het opvoeden van mijn kinderen is meeslepend: hun ontwikkeling staat niet stil en ik verbaas me dagelijks over hun kennen en kunnen. Eigenlijk hobbel ik continu achter de feiten aan en slepen zij me mee in hun belevingswereld! En ik? Mijn horrorscenario (burgerlijkheid) is werkelijkheid geworden en ik vind het fantastisch!

Burgerlijkheid saai? Welnee! Burgerlijkheid is groots en meeslepend! Ik leef!

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment