Koningsdag met My Little Pony’s

Het zit er weer op: koningsdag. De kinderen hadden hun oranje shirtjes aan en we hadden er zin in. Beetje eten, beetje lopen en vooral de vrijmarkt moesten we niet overslaan. De jongens hadden lijstjes gemaakt met wat ze wilden kopen en de spaarpotten waren kapot geslagen. We waren er klaar voor!

Het plein tegenover ons huis was nogal druk. Ik snap dat iedereen zijn oude troep wil verkopen, maar wie wil er nou een afgekloven My Little Pony? Kate! Haar oog was gevallen op een smoezelig roze ponypaardje waarvan de ooit roze manen waren afgeknipt. Gelukkig zat ze vast gegespt in de buggy, want ze zette het toch op een gillen! Zij wilde Die Pony! Ik niet. Het ding was te goor voor woorden en kostte nog een euro ook. Een hele euro voor dat smerige paard! Afzetterij, wat ik je brom. Kate had haar zinnen op vijfdehands My Little Pony’s gezet en ze was vrij volhardend. Ik probeerde haar er nog aan te herinneren dat ze thuis een hele bups aan Pony’s heeft, waaronder mijn oude. Ze speelt er nooit mee. Volgens mij had ze bananen in haar oren, want ze luisterde niet en krijste dat ze dat speeltje wilde. Zuchtend duwde ik haar verder met de jongens in mijn kielzog.

Een paar tellen later zag ze een roze loopfiets met maar een wiel (de ander was stuk) en was ze de My Little Pony’s vergeten. Vijf euro was de bezopen vraagprijs. Ze schreewde dat ze die fiets wilde. Dat kon ze op haar peuterbuikje schrijven, want ze heeft al een roze loopfiets waar ze nooit op zit. Ze was niet voor rede vatbaar en spartelde bijna de buggy uit. Mees zei dat hij moe werd van haar gedram en ik was het volledig met hem eens. Ik werd ook moe. Moe van alle te koop aangeboden zooi, moe van het gesjok en moe van Kate.

Humeurig liepen de jongens en ik verder. Hee! Oranje tomouces bij de banketbakker! Kijk, we komen ergens. Geen koningsdag zonder oranje gebak en we sloten aan achter in de rij. Het ging niet zo goed met de bakker. Snauwend vroeg hij wat je moest hebben, kwakte vervolgens de gebakjes in een doos en bij zijn overwerkte vrouw mocht je afrekenen. Zij smeet de doos in een tas, waardoor mijn taartjes omvielen en het een grote bende werd. Nou ja, ze smaakten er uiteindelijk niet minder om. (wel raad ik de bakker aan om volgend jaar een hulpkracht in te zetten wil hij nog klanten aan zich binden.)

De jongens waren blij met hun gebak, maar baalden van het gesjok langs de vele, vele kraampjes vol meuk. Ze hadden hun spaargeld meegenomen en wilden wat leuks kopen, maar ze wilden niet oude, kapotte troep van een ander hebben. Begrijpelijk, dus op naar de speelgoedwinkel! Ook daar was het druk. Mopperende ouders, zeurende kinderen en de sfeer was niet te harden. Gelukkig waren we snel klaar! Steijn had een microscoop, Hugo en Mees een BeanieBoo en Kate? Die krijste dat ze een roze My Little Pony wilde.

Nee, nee en nog eens nee! Ze heeft al een paar roze My Little Pony’s, ze speelt er nooit mee en ik ging er niet nog een kopen! Ik hield voet bij stuk en toen…Toen kregen Kate en ik ruzie. Ik had gewoon ruzie met mijn peuter! Ze kafferde me uit voor “stomme mama”, probeerde haar broers tegen mij op te zetten (lukte niet!) en wilde de buggy uit. Mooi niet!

Ik wilde maar een ding: naar huis. Zo snel mogelijk! Hugo had een idee. Hij pakte een roze Beanieboo uit het schap en gaf die aan Kate. Hijgend van het gillen keek ze naar het knuffeltje, veegde het snot van haar gezicht en piepte: “Die is mooi!” Compleet murw rekende ik af en gaf de jongens hun speeltjes. Kate had die van haar stevig in haar knuistjes, gaf het een kusje en zei: “My Little Pony’s zijn stom.”

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment