Jeukwoorden

Loesje jeuk

Soms ben je in gesprek met iemand, maar hoor je amper wat diegene zegt doordat er een woord of uitdrukking is gebruikt die zorgen voor de nodige irritaties. Of galbulten. Of gewoon jeuk.

Mij overkwam het laatst toen ik in een op zich aangenaam gesprek was met iemand. We keuvelden wat over kinderen, school en chronische vermoeidheid. Het was best gezellig, totdat mijn gesprekspartner ineens zei: “Meeiid, we pedagoochelen wat af!” Dat “meeiid” negeerde ik, maar “pedagoochelen”? Een teiltje had ik nodig. En snel! Ik klooi inderdaad maar wat aan als het op kinderen opvoeden aankomt, maar noem het verdorie aanrommelen ofzo! “Pedagoochelen” is uitgekauwd, stom en ongrappig. In de vorige eeuw was het best lollig toen Daphne Deckers deze term in het leven riep, maar dat was de toen en niet nu.

Nog iets waar ik jeuk van krijg is over jezelf praten in derde pesoon enkelvoud. “Zo, en wat wil Eef drinken?” vind ik echt heel suf om aan mezelf te vragen. Net als “Deze jongen doet het heel goed op het werk” terwijl “deze jongen” het gewoon over zichzelf heeft en door het leven gaat als Jan. Misschien zijn deze “derde-persoon-enkelvoud-lullers” bang dat ze egocentrisch overkomen als ze “ik” zeggen in plaats van hun eigen naam. Ik weet het niet. Of moet ik zeggen: “Eef weet het niet?” Dit laatste komt infantiel over. Laten we even wel wezen.

Wat ook erg infantiel overkomt is als dertig-plussers (en ja, ik ben dat ook) het over hun vriendinnetjes hebben. Vriendinnetjes had ik vroeger. Ik was toen een jaar of vijf en speelde gezellig met ze in de poppenhoek. Nu spelen we niet meer in de poppenhoek, hebben de meesten een serieuze baan en zijn ze gewoon mijn vriendinnen als ik bevriend met ze ben. Mocht ik niet bevriend met je zijn, dan ben je een kennis. Geen kennisje. We zitten niet meer op de basisschool!

Vrouwen op Facebook zijn ook een interessant (en jeukerig) fenomeen. Iemand met een gewoon uiterlijk slingert een profielfoto van zichzelf het wijde web op. Het is gewoon een leuke foto van een leuk uitziend iemand, niets meer en niets minder. De complimenten die vrouwen haar geven zijn tenenkrommend. “Knappie!” en “Lekker ding” vliegen je om de oren. Als vrouw een andere vrouw een “lekker ding” noemen vind ik al raar, maar “knappie” tegen iemand zeggen vind ik nog raarder. Ik bedoel maar: knappie. Dat is toch geen woord? Het lijkt positief, maar suggereert iets heel beledigends. Alsof je best wel lelijk bent, maar er toch een beetje mee doorkan. Zoiets.

Mijn laatste jeukwoord: Topper. Zolang ik geen Gerard, Jeroen of Rene ben, ben ik ook geen topper. Nu niet en nooit niet. Al zou ik wel heel graag een Toppersalaris verdienen.

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment