Dokter, ik voel me niet goed!

Dokterskoffertje FP

Er zijn beroepsgroepen die gewoon grappig zijn. De meesten zullen nu denken aan cabaretiers, maar daar ben ik het niet mee eens. Doorgaans vind ik cabaretiers helemaal niet grappig (enkele uitzonderingen daargelaten) en is het kijken naar een conferance een flinke opgave voor me. De meeste grappen die ze maken zijn een schot voor open doel of te makkelijk, zoals lollige opmerkingen over een ramp of het afzeiken van ons koningshuis. Lekker simpel! En al helemaal niet grappig! (al zou ik het wel heel geestig vinden als bijvoorbeeld Willem-Alexander Youp van ‘t Hek eens flink te kakken zou zetten, maar ik denk dat onze natie dan te klein is.)

Waar ik echt heel hard om kan lachen zijn artsen. Ja, artsen. Doktoren worden ze ook wel genoemd. Ik heb eens een feestje gehad waar ik als enige niet-arts aanwezig was en ik heb de avond van mijn leven gehad! Zet een zooitje dokters bij elkaar en waar hebben ze het over? Juist! Nare, enge dingen die zij fantastisch vinden!

“Weet je wat mijn favoriet is? Abcessen! Heerlijk om zo’n gezwel open te snijden en er lekker in te peuren!” (barf)
“Abcessen? Geef mij maar baarmoederverzakkingen! Ik verheug me elke keer weer op zo’n operatie en dat is de reden dat ik gynaecoloog ben ik geworden!”
“Ja, dat kan ik me indenken. Complicaties bij zwangeren zijn interessant (daar dacht ik als destijds zwangere heel anders over!), maar dat haalt het inderdaad niet bij een goede verzakking!”
“Abcessen? Verzakkingen? Nee joh, een hand die open ligt is pas gaaf. Het is elke keer weer een uitdaging om die puzzel compleet te maken en te zorgen dat iemand zo veel mogelijk vingers behoudt!”
“Laatst had ik iemand op de tafel liggen (waarom denk ik aan een keukentafel?) en die enkel was bijna legendarisch! Zelden heb ik zo’n troep van een berg botten gezien!”

Ik zei niet veel tijdens dat feestje (ben geen arts), maar ik heb onder de tafel gelegen van het lachen. Doorgaans neem ik tijdens feestjes en partijen de laatste showbizzroddels en de wie-doet-’t-met-wie door, maar daar was dit keer geen sprake van. In mijn vroegere brein zou dit een saai feest zijn, maar niets was minder waar. Het ene verhaal was nog luguberder en goorder dan het ander. Het leek wel een wedstrijdje “wie vertelt de smerigste anekdote” en met buikpijn van het lachen ging ik weer naar huis.

Lang geleden zat ik op de middelbare school. Tijdens een lesje biologie gingen we een filmpje kijken over een oogoperatie. Er werd een sneetje in de oogbol gemaakt en ik voelde me wit wegtrekken. Duizelig werd ik. Heel erg duizelig. Terwijl ik opstond om te vragen of ik misschien even een frisse neus kon halen, viel ik flauw en was ik het lachertje van de klas.

Een aantal weken later vroeg mijn biologieleraar wat iedereen wilde worden als hij of zij later groot was. “Dokter!” tetterde ik keihard door het klaslokaal. Heel even werd het stil, iedereen keek me aan en mijn leraar kreeg de slappe lach. Terwijl hij schuddebuikend de tranen uit zijn ogen veegde, zei hij: “Bedenk alsjeblieft iets anders! Dokter zijn, in welke discipline dan ook, is niets voor jou!”

Hij had een punt. Ik praat inderdaad liever over bijvoorbeeld het zoveelste compleet idiote plan van Peter-Jan Rens. Wist je trouwens dat hij binnenkort gaat trouwen in Las Vegas? Ik wed dat die “bruiloft” voor de zoveelste keer niet door zal gaan!

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment