Buitengewoon luxe

We zijn afgelopen herfstvakantie met het ganse gezin naar Drenthe gegaan. Op internet had ik een park gezien waar hartstikke leuke workshops voor kinderen werden georganiseerd en de jongens zagen het wel zitten om wat te leren over koken, archeologie en techniek. Verder was er volgens de website een fantastisch zwembad, vijf zeer goede restaurants en was er in de omgeving nog veel te doen, als we tenminste het park af zouden willen. Zo! Dat klonk goed! In een paar muisklikken had ik een “luxe zespersoons huisje” geboekt en we konden ons gaan verheugen op een heerlijke vakantie. Ik vertelde enthousiast mijn wilde plannen aan een vriendin en ze wreef medelijdend over mijn bolletje. Volgens haar was het daar niet zo leuk, maar daar zou ik wel achter gaan komen. Ik liet haar maar kletsen.

Eindelijk was het dan herfstvakantie! De weersvooruitzichten waren dan wel niet zo best (regen, regen en nog eens regen), maar zes paar kaplaarzen waren zo ingepakt en we sprongen de auto in. Op naar het noorden! Na bijna drie uur rijden kwamen we op “Hof van Saksen.” We waren niet de enigen en bij de receptie zag het zwart van de mensen. Dat mocht de pret niet drukken! We negeerden alle hysterisch jankende kinderen en namen blij de sleutel van onze luxe cottage in ontvangst. Hup! Naar het huisje!

Eenmaal binnen schrok ik een beetje. Het was er best vies. De badkamer was lang geleden voor het laatst gesopt, de keuken was vet en de vloer plakte. Wel zag ik een flatscreen televisie en een Nespresso-apparaat. Oh. Dat was dus luxe. We hebben gebeld om te melden dat het huisje vies was en de receptie zei een schoonmaakster langs te sturen. Die schoonmaakster is nooit gekomen.

Nou ja, dan maar in een van ellende aan elkaar hangend huisje zitten! We belden naar de receptie om de jongens in te schrijven voor al die leuke workshops, maar helaas pindakaas: alles zat vol. Wat? Vol? We zijn hier net! We hadden tijdens het boeken een aantal weken terug de kinderen al op moeten geven. Oh, dat wist ik niet. Dan maar de restaurants voor de hele week vastleggen. Ook die zaten vol. Wederom: wat? Vol? We hadden de restaurants een aantal weken terug al moeten boeken. Ja jezus zeg! Dit hadden ze echt wel ergens duidelijk mogen vermelden! Stom park!

Aangezien we toch op dat ontzettend luxe park niets konden doen, besloten we onze heil maar ergens anders te zoeken. Op het programma hadden we een dagje Westerbork, het Verkeerspark en het Stripmuseum staan. Zo! Dit was toch veel leuker dan al die duffe workshops?

Op naar Westerbork! Eerst naar het herinneringscentrum, zodat we konden warmdraaien voor de barakken. Samen met de jongens deed ik een speurtocht naar het leven van een achtjarig jongetje: Leo Meijer. Hoe langer de speurtocht duurde, hoe minder ik aankon. Arm jochie! Vermoord door de Duitsers! Aan het einde was ik het hysterisch jankende kind en hebben we de barakken maar overgeslagen. Dat doen we wel een andere keer. (of niet)

Nou, dan zou het Verkeerspark wel een succes worden! Helaas was het gesloten. Wel kregen de jongens een verkeerslesje van een vriendelijke agent. Abe dacht dat hij 130 mocht op de snelweg, maar hij zat er 30 kilometer per uur naast. Een motoragent trok ons van de weg en zodoende leerden de kinderen dat je echt een dikke bekeuring krijgt voor te hard rijden. Ik liet me echt niet uit het veld slaan en bedacht ter plekke dat we net zo goed door konden rijden naar Groningen om het Stripmuseum te bezoeken. Eenmaal daar bleek ook dit gesloten te zijn.

Na vier lange dagen vol regen, gesloten attracties en verveling brak eindelijk de laatste ochtend aan. We dachten dat het gezellig zou zijn om met z’n allen te gaan zwemmen, daarna te lunchen en dan, hop, de auto in voor de reis naar huis. Toch nog een activiteit op het park! In het luxe zwemparadijs was het heerlijk rustig en de jongens gingen enthousiast van de wildwaterglijbaan. Ik zat met Kate in het pierenbadje, aangezien dat het enige bad was waar de temperatuur van het water nog enigszins aangenaam was. De rest van de baden waren ijskoud! Kate ging lekker van de peuterglijbaantjes, deed voor hoe je op haar manier moet duiken en maakte wat ruzie met enkele andere peutertjes. Voor het eerst vond ik het leuk op het Hof van Saksen-park! Terwijl ik best gelukkig zat te zijn, kwam Hugo ineens naar me toe gerend. Wild gebarend en met een snuitje vol afschuw tetterde hij dat er een drol in het water dreef. Een drol? In het water? G├ítver! Wat goor!

In een poep en een scheet had ik al mijn kinderen uit het water en sommeerde ik iedereen om zich aan te gaan kleden. Ik wilde naar huis! Nu! Na een reis van vier uur door wat file en slagregen kwamen we dan thuis. Wat een heerlijkheid!

Ik weet al wat we volgend jaar gaan doen in de herfstvakantie: we zitten dan in een luxe zespersoonswoning in een omgeving waar van alles en nog wat te doen is en waar de restaurants niet ramvol zitten. Vervelen zullen we ons niet, ook niet als het takkeweer is. We blijven dan heerlijk thuis. Ik kan er me nu al op verheugen.

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment