Buik, billen en bikini

De bikini!

Vorige week was de laatste schooldag voor de zomervakantie en ik had aan wat medemoeders voorgesteld om het schooljaar af te sluiten op het strand. Er waren wat gegadigden en opgetogen trok ik die vrijdagochtend mijn zomerla in de kast open. Hup, een strandlaken, zwembroeken voor de jongens, een zwembroekje en badpakje voor Kate (ik zou ter plekke beslissen waar ik die kleine knetter in zou hijsen) en ik zag mijn bikini’s. Welke zou ik aantrekken: die sexy blauwe of de meer ingetogen bruine? Beide zijn prachtig en ik voel me in beide fantastisch, dus het was een moeilijke keuze. In goed overleg met mezelf besloot ik om voor de bruine te gaan. Netjes, mooi en hij zit lekker, dus dit was een goede keuze.

Vroeger haatte ik bikini’s, maar sinds kort ben ik dol op ze! Tot vorig jaar durfde ik ze niet aan te trekken, maar een lieve vriendin heeft me eens flink de oren gewassen. We zaten op het strand en ik zat te klagen dat ik zo lelijk was, waarop zij begon te foeteren dat ze gek werd van mijn negatieve zelfbeeld en me, hop, mee naar een bikinishop sleurde. Daar heeft ze wat lapjes stof uit de rekken getrokken, alles in mijn handen gestopt en me een pashok ingeduwd met het dreigement dat ik wel naar buiten moest komen om alles te laten zien. Wat? Was ze nou helemaal gek geworden? Wat een vreemde manier om iemand te sarren!

Maar goed, ik stond daar dus in dat pashokje. Gelukkig hing er een spiegel, dus misschien kon ik smokkelen. Eerst maar eens die tankini uit en dan zou ik verder zien. Bij het zien van mijn buik brak het angstzweet me uit. Ooit was die buik strak en een navelpiercing benadrukte dat. Ooit, dat was vier kinderen geleden. Die strakke buik had plaats moeten maken voor een buik met straie (ik werd nogal dik tijdens de eerste zwangerschap. Tijdens de andere twee trouwens ook), vetrollen (ik haat sporten) en een litteken (van de keizersnee). Die grote, dikke, witte blubberbuik moest ik aan god, alles en iedereen laten zien? Wat voelde ik me lelijk en onaantrekkelijk!

Het werd niet veel beter toen ik naar mijn achterkant keek. Ooit kreeg mijn kont niet de aandacht die het verdiende, maar nu was het toch echt drie keer niks. Wit, vierkant en dit grote witte vierkant werd opgesierd met cellulitis. Blegh. Ik voelde me zo dom, dik en lelijk dat ik zin had om eens lekker een potje te gaan janken, maar ook dat ging niet. Vriendin riep namelijk door het pashokjesgordijn hoe het ging en of ik al wat had gepast.

Eef, verman jezelf! Terwijl ik mijn tranen aan het wegslikken was, trok ik een bovenstukje aan. Snotterend keek ik in de spiegel en warempel: deze twee driehoekjes stof stonden me goed! Ze haalden de kleur van mijn ogen op, ik leek bruiner en mijn borsten leken niet meer op uiers. Gompie. Vlug trok ik het bijpassende broekje aan en verwachtte dat dit een genadeklap aan mijn zelfbeeld zou geven, maar ook dat viel mee. Mijn buik had nog steeds duidelijk vier kinderen gehuisvest, maar dat viel stukken minder op dan in mijn alles verhullende tankini! Het printje van de stof gaf mijn bevallige witte vierkant een optische lift, mijn buik puilde veel minder dan ik had verwacht en ik voelde me zowaar mooi. Een beetje een varkentje, maar dan wel een mooi varken!

Sinds dat moment hou ik dus van bikini’s en trek ik ze graag aan zodra het weer het toe laat. Wat kan mij het schelen dat ik een dikke buik heb! Er hebben vier kinderen in gezeten, wat had je dan gedacht! (ik geef toe: hij zou strakker zijn als ik zou sporten). Wat kunnen mij dat rugvet en die vierkante, platgeslagen moederkont nou schelen? Ik ben geen 28 meer en dat mag je best zien! Hallo! Ik heet geen Gisele Bundchen en zou haar ook nooit willen zijn! (al zou ik wel graag haar banksaldo willen. En haar haar. En haar benen. En haar buik.)

Helaas woon ik in Nederland en hebben we maar een beperkt aantal stranddagen per jaar. Het zou zo fijn zijn als ik dat zelfvertrouwen dat ik heb als ik in bikini loop ook zou hebben als ik mijn dagelijkse kloffie aan heb. Fat chance in hell dat ik een jurk aan zal trekken zonder dat ik eerst een corrigerende slip aan trek! Ik ben niet gek.

Ik ben Eva en sinds 2006 getrouwd met Abe. Samen hebben we vier kinderen: de tweeling Steijn en Hugo (2007), Mees (2008) en Kate (2012). Na jaren les te hebben gegeven, heb ik besloten om te gaan doen waar mijn hart ligt, namelijk schrijven.

Be first to comment